15 İyun 1993: Uçurumdan qurtuluşa aparan yol

Tarix bəzən bir günə sığışır. 1993-cü ilin 15 iyunu da Azərbaycan üçün məhz belə bir gün oldu - xaosun astanasında dayanan bir xalqın yenidən nəfəs aldığı, gələcəyə inamını tapdığı an.

Həmin ərəfələrdə ölkəmiz sanki bir uçurumun kənarında olan bir ölkə idi. Təsəvvür edin: ölkənin bir hissəsi işğal altında, cəbhədə ağır itkilər, paytaxtda hakimiyyət bir əldən digərinə keçir, silahlı dəstələr küçələrdə hökm sürür, Gəncədə qardaş qırğını təhlükəsi yaranır. İnsanlar sabaha inamını itirmişdi. Dövlətçilik anlayışı özü sual altında idi. Bəziləri hətta Azərbaycanın bir dövlət kimi mövcudluğunu davam etdirə biləcəyinə şübhə ilə yanaşırdı. Məhz bu məqamda - ən qaranlıq saatda xalqın gözü Naxçıvana çevrildi.

Və beləliklə həmin qurtuluşa aparan çağırış və qayıdış prosesi başladı.Heydər Əliyevin Bakıya qayıdışı sadə bir siyasi addım deyildi. Bu, milyonların ümidinin təcəssümü idi. İnsanlar meydanlara, aeroportlara axışdı - qarşılamağa, dəstək verməyə, "bizi xilas et" deyə müraciət etməyə. O gün hava elektriklənmişdi: qorxu ilə ümid bir-birinə qarışmışdı.

15 iyun 1993-cü ildə Ali Sovetin sədri seçilməsi formal prosedurdan çox — xalqın iradəsinin rəsmiləşməsi idi. Bu, deyəsən sadə bir kadr dəyişikliyi kimi görünsə də, əslində bir dövlətin yenidən doğulması demək idi.

Bu qayıdış ölkəmizi qardaş qırğının, yəni böyük uçurumun eşiyindən döndərdi. Çünki bu gün bizə xatırladır ki, dövlətçilik gözdən-gözə miras keçən bir şey deyil - onu qorumaq, hər nəslin öz üzərinə götürdüyü bir məsuliyyətdir. 1993-cü ildə əgər o gün olmasaydı, bu gün xəritədə Azərbaycan necə görünərdi - bunu düşünmək belə insanı ürpədir.

Bu gün təkcə bir tarixi hadisənin ildönümü deyil. Bu, "bir daha heç vaxt" deyən bir nəslin əhdidir. Hər il bu günü qeyd etməklə, biz əslində özümüzə və gələcək nəsillərə bir mesaj veririk: sabitlik, dövlət müstəqilliyi və vətəndaş həmrəyliyi - bunlar verilmiş, əbədi təminatlı şeylər deyil, hər gün yenidən qazanılmalı dəyərlərdir.

Bu Gün Xatırlayanda.

Heydər Əliyev məqbərəsinə axışan insan dalğalarına, gül qoyulan abidələrə baxanda görürsən ki, bu, formal bir mərasimdən daha çoxdur. Bu, minnətdarlığın ifadəsidir - keçmişə, indiyə və gələcəyə eyni anda baxan bir minnətdarlıq.

15 iyun bizə öyrədir ki, ən qara günlərdə belə, bir xalqın iradəsi və düzgün liderlik bir ölkənin taleyini dəyişə bilər. Və bu dərs, illər keçsə də, öz aktuallığını itirmir.

Ulu Öndərin həyatdan gedişi bizi nə qədər kədərləndirsə də, biz özümüzü bir tarixi gerçəklə ovuduruq. Bu dövlət hər bir ilini uğurla başa vurduqca, hər il uğurunun üzərinə yeni bir uğur əlavə olunduqca, hər dəfə beynəlxalq arenada təkrar-təkrar özünü sübut etdikcə Ulu Öndərin də ruhu şad olacaqdır.