https://www.innews.az/uploads/news/2024-07/_innews_c77cdc4ee7c3557047f85edd5_o.jpg
Məhəlləmizdə iki şam ağacı var. Biri düz binanın önündə. Digəri də beş-on addım aralıda. Mən də qaranlığın bu vədəsində, gecənin nisfində aralıdakı şam ağacının altında tək-tənha oturmuşam. Gəlişimlə ağacın sanki yuxudan oyandığını hiss etdim. Anidən hava da dəyişdi. Nədənsə ötən ilin iyulunu xatırladım: onda da hava "qaşlı-qabaqlı" idi. Birdən mürği-ruhum bədənimdən uçdu. Göy ayağımın altında şaqqıldadı. Güclü şimşək çaxdı.
Eşitmişəm ki, şimşək çaxanda ağac altında dayanmazlar. Şükür. Hər şey yaxşı qurtardı. Sonra şıdırğı yağış başladı. Di gəl, bir qram da islanmadım. Bayaq məni şimşəkdən qoruyan qara şam, indi də yağışa çətir oldu. Bu dəm məni yuxuqarışıq fikir haralarasa aparırdı. Əvvəlcə yadıma uşaqlığım düşdü — futbol oynadığımız vaxtlar. Yazıq qara şam ağaclarını topla o qədər vururduq. Top cırılmaz, amma şamın budaqları qırılardı. Sonra top ağacda ilişib qalardı. Darışardıq şamın canına. Budaqlar sıx-sıx olduğu üçün, bəzən dilsiz canlının qolun-budağın qırardıq. Çox vaxt ağacı daşlayardıq da. Qozalarını əl boyda kərpic parçası ilə vurub, yerə salardıq. Əlimizə keçən uzun taxtanı ağacın üstünə tolazlayardıq.
Başına oyun açdığımız ağac indi mənə qucaq açıb. Bu gün qara şama iki dəfə borcluyam: günorta günəşin istisindən, indi də yağışdan qoruduğu üçün. Amma mən bu illər ərzində onu bircə dəfə də qoruya bilmədim. Heç indiyənədək qora bişirən istilərdə dibinə Allahın suyun belə tökməmişəm. Yaradan da bəndəsini yaxşı tanıyır. Buna görə ağacı susuzluğa davamlı yaradıb. Bəndəsindən "gözü su içməyən" Yaradan bu yağışı elə qara şam üçün yağdırır. Yağış da elə heey güclənir.
Birdən iri yağış damlası düz gəlib üzümə düşür. Bayaqkı yuxu qarışıq fikirdən ayılıram. İndi də ötən ilin iyulunu xatırlayıram. Onda indiki kimi bir deyil, onlarla şam ağacının altında var-gəl edirdim. O zaman ağacların qeyrəti çatmamışdı ki, məni yağışdan qorusunlar.
İndi "ötən ötüb, keçən keçib", deyə özümə təsəlli verirəm. Müəyyən mənada canımda az da olsa rahatlıq da var. Ötən il bütün işlər tərsinə gedirdi. Sanki yağış da göydən yerə deyil, yerdən göyə yağırdı. İndi yağış üzümə düşürdüsə, o zaman ayaqlarıma yağırdı. Ürəyimin ağrısını da, döyüntüsünü də ayaqlarımda hiss edirdim. Elə bil bədənimin bütün damarları sarmaşıq kimi ayaqlarıma dolanmışdı, addım ata bilmirdim. Ayağımdan başlayan soyuq iliyimə qədər yeriyirdi... Bəlkə də həmin vaxt Dostoyevskinin "Səni düşüncəmdə belə heç aldatmadım" fikirləri idi ki, məni ayaqüstə saxlayırdı. Bəlkə də şam ağacları yığışıb məndən intiqam alırdılar?.. Deyilənə görə, şam, həm də iyulda doğulanların ağacıdır.
Həmin axşamlar... Ax, şamlar!
Ax, qara şam ağacı, uşaqlıqda sənin başına nə oyunlar açmadıq ki? İndisə uşaq kimi qoynuna sığınmışam... Səndən imdad umuram. Elə bilirəm ki, mənə ancaq sən kömək ola bilərsən?
Artıq gecdir...
... Birazdan səhər açılacaq. Ehmalca yerimdən qalxıb evə addımlamaq istəyəndə ayağımın altında qara şam qozası qalır. Əyilib götürürəm. Çox qəribədir... Ötən ilin bu vaxtı da onlarla ağacın altında yağışdan islanarkən xatirə olaraq özümlə şam qozası gətirmişdim. O, evdədir. Yəqin yatıb. İndi ayağımın altında əzilən qozanı da özümlə götürürəm. Yuyub təmizləyəcəm. Heç olmasa qoy iki qoza birlikdə xoşbəxt olsunlar...
Əsgər İsmayılov
Ən son xəbərləri səhifəmizdən də izləyin
